تـــــــــــــــــرا من زهر شیرین خوانم ای عشق

کـــــــــــــه نامی خوش تــــــــــر از اینت ندانم .

و گـــــــــــــــــــــــر  هر لحظه  رنگی تازه گیری

به غـــــــــــــیر از « زهــــــر شیرینت » نخوانم .

تـــــــــــــــو زهری  زهــــــــر گرم سینه سوزی

تـــــــــــو شیرینی  که شــــور هستی از تست .

شـــــــــــــــراب جـــــــام خورشیدی که جان را

نشاط از تــــــــــــو  غـــم از تو مستی از تست .

به آســـــــــــــــانی  مــــــــــــــرا از من ربودی

درون کــــــــــوره ی غــــــــــــــــــــــم آزمودی

دلت آخــــــــــــــر به ســــــــــرگردانیم سوخت

نـــــــــــگاهم را به زیبایی گـــــــــــــــــــشودی

 بســـــــــــــــــی گفتند: « دل از عشق برگیر !

که : نیرنگ است  و افسون است و جادوست !»

ولــــــــــــــی ما دل به او بستیم و دیــــــــــدیم

کـــــــــــه این زهر است  اما ! ...نوشداروست !

چـــــــــــــــه غم دارم که ایــــــــن زهر تب آلود

تنـــــــــــــم را در جـــــــــــــــــــدایی می گدازد

از آن شـــــــــــــادم که در هنـــــــــــــگامة درد

غمی شــــــــــــیرین دلـــــــــــــم را  می نوازد .

اگــــــــــــــــــر مـــــــــــــ رگم به نامردی نگیرد

مــــــــــــــــرا مهرِ تــــــو در دل جاودانی است .

و گـــــــــــــــــــــر عمرم به ناکامی ســــــــرآید

تــــــــرا دارم که: مـــــــــــــرگم زندگانی است .