...گر نکوبی شیشه ی غم را به سنگ

هــفــت رنگش می شود هفتــــاد رنگ

زين گونه‌ام كه دم غربت شكيب نيست

جانم بگير و صحبت جانانه‌ام ببخش

گم گشته‌ی ديار محبت كجا رود؟

عاشق منم كه يار به حالم نظر نكرد

در كار عشق او كه جهانیش مدعی است

جانا نصاب حسن تو حد كمال یافت

گلبانگ سایه گوش كن ای سرو خوش خرام

كاین سوز دل به نـاله‌ی هر عندليب نيست

امروز را به باد سپردم

امشب کنار پنجره بیدار مانده ام

دانم که بامداد

امروز دیگری را با خود می آورد

تا من دوباره

آن را بسپارمش به باد...

زندگی خالی نیست
مهربانی هست،سیب هست،ایمان هست 
آری تا شقایق هست زندگی باید کرد

ترا من چشم در راهم
شباهنگام
که می گیرند در شاخ « تلاجن» سایه ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم
ترا من چشم در راهم.
شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
گرم یاد آوری یا نه
من از یادت نمیکاهم
ترا من چشم در راهم